ہوکے ماریاں اکھاں دے وچّ پانی بھردے رہندے نے ۔

لفظاں اوھلے عہد مرے دے نوہے تردے رہندے نے ۔

کم ظرفے نے، جہڑے شکوہ کردے نے، اک دوجے دا،

ہمتاں والے اپنی ہکّ 'تے سٹاں جردے رہندے نے ۔

چپ-چپیتے آوازاں دے جنگلاں وچّ فٹ پاتھاں 'تے،

پوہ دیاں راتاں دے وچّ ننگے جسے ٹھردے رہندے نے ۔

توں کیوں اپنے دل دا ایہنوں ساڑ بنائی بیٹھا ایں ؟

لوک تاں ایویں پاگلاں وانگوں گلاں کردے رہندے نے ۔

کیسا خوف ہے چھایا یارو میرے شہر دے لوکاں 'تے،

اپنے ہی پرچھاویاں کولوں آپے ڈردے رہندے نے

عرفان صادق