شعرکدہ

غیراں دے سنگ جھوک وسا کے راضی ایں ساڈے سارے بھرم گنوا کے راضی ایں اِکو حق سی ساڈا سجناں تیرے تے ساڈے حق تے ڈاکہ پا کے راضی ایں اسی تے تیرے مگروں جِن

ہوکے ماریاں اکھاں دے وچّ پانی بھردے رہندے نے ۔ لفظاں اوھلے عہد مرے دے نوہے تردے رہندے نے ۔ کم ظرفے نے، جہڑے شکوہ کردے نے، اک دوجے دا، ہمتاں والے اپنی ہک

پتر نال مقابلہ ماں دا اے، بیلاں بیلیاں دا کہڑا بھاء پاندا ۔ چٹے جھاٹے دی کہڑا ہے لاج رکھدا، کون ماں دے سر سواہ پاندا ۔ کل نوں ایہہ نہ کہن جہان والے، پتر ای

جتھے خوشی دے واجے پئے وجدے سن، اوتھے حصرتاں دے داغ داغ رہِ گئے ۔ کتے زندگی دی اےداں شام ہوئی، اکھاں رہیاں کہ بجھے چراغ رہِ گئے ۔ پھل لگنے سن جہڑے بوٹیاں ن

اسیں اوس مکان دے رہن والے، جتھے زور دن رات ہے جالیاں دا ۔ حقدار نوں حق نہ، ملن دھکے، کم کاج ہندا ساکاں سالیاں دا ۔ خطرہ لٹّ دا دیس 'چ ہر ویلے، صنعتکار

بلبل پچھے پھلّ دے کولوں، مینوں سمجھ نہ آئی ۔ توں بندا ایں ہار گلے دا، میں پھسدی وچ پھاہی ۔ ظلم مالی دا ویکھ کے توں تے، بوٹے تے کرلائی ۔ 'کلی جیبھ ہے تیر

جتھے گوہڑ بہتی اوتھے پھک پیندی، مٹھے گنے توں کوڑی شراب بندی ۔ علف بے میں ویکھی یارانیاں دی، جتھوں طعنیاں والی کتاب بندی ۔ جہڑی گلّ سی گھر آباد کردی، اوہی و

سجناں جے توں ہاسے دتے  دکھ وی اچھے خاصے دتے  لوکاں نے تے گل کیتی سی  توں تے کھول خلاصے دتے  ہجراں دے وچ وصلاں ساہنوں  خورے کیہ کیہ چاسے دتے  غیر تے پاسا وٹ

تیرا اک دل اے جاں دو تیرا اک دل اے جاں دو ۔ کدے لاویں کوہ طور 'تے ڈیرے، کدے دسیں شاہرگ توں نیڑے ۔ تیرے گھل-گھلیویں مینوں، پاندے پئے نے ایہہ کنسوء ۔ تیر

اس دنیاں دا جیون دسدا، اک کوجھا بے-ڈھنگا ۔ انجھ تے سبھنے کپڑے پائے، ہر بندہ اے ننگا ۔ رنگ تے کالم-کالا اکو، سبھ کجھ رنگ-برنگا ۔ ایتھے سارے جیوندے رہندے، ایہہ

میرا ربّ سمندر ہے شوہ وڈا، ایویں لگنا نہیں بیڑا پار یارا ۔ آب-اے-زمزم وضو نال پاک ہو جا، بھاویں گنگا وچ چبھیاں مار یارا ۔ خدمت خلق دی کر، دل شانت کر لے، ٹر

جنہاں رناں دے مرد کماؤ ہندے، کھلھ کے وچ شریکے دے بہندیاں نے ۔ جویں الڑھ جوانی دے سمیں اندر، چنیاں سراں توں لہہ لہہ پیندیاں نے ۔ جہناں ماواں دے پتّ نالائق

نیڑے ہو کے رانجھنا سنی میری میری ڈولڑی رنگ پور ڈھو چلی وے ڈولی چلی نہیں بیٹھ میں کھیڑیاں دی میں جیوندی جان ہاں زمیں سمو چلی وے جہڑی پینچنی کل سیالناں دی تی

چور وی آکھن چور او چور چور وی آکھن چور او چور ۔ چوراں دی پگّ سادھاں لاہ لئی، چار چپھیرے پے گیا شور ۔ ایتھے اینی انی پے گئی، چور وی آکھن چور او چور ۔ چور وی

کارخانے توں دفتر والیاں دا، پبلک جلسیاں دے وچ آونا بند ۔ بلکہ سارے سرکاری ملازماں دا، حصہ ملکی پرال 'چ پاونا بند ۔ جہڑی جگہ آزادی دا ناں ہووے، اوس تھاں

پنجرے وچ اک طوطے نوں پچھیا میں، تیری زندگی وچ زندان بند اے ۔ گیا گزریا گزریا جاپنا ایں، تیری کسے تے گزر گزران بند اے ۔ طوطا ہسیا، ہسّ کے کہن لگا، اچھا تیرا

لٹک دیس دی سدا ہے لٹک مینوں، کرناں لٹکدی لٹکدی لٹکدی گلّ ۔ جہنوں پھٹک ہووے اوہ وی پھٹک اٹھے، میری پھٹکدی پھٹکدی پھٹکدی گلّ ۔ دشمن مار کے جھٹک نہ جھٹک مارے

ایہہ کیہ کری جاناں ایں، ایہہ کیہ کری جاناں ایں ۔ کدے شملے جاناں ایں، کدے مری جاناں ایں ۔ لاہی کھیس جاناں ایں، کھچی دری جاناں ایں ۔ ایہہ کیہ کری جاناں ایں، ای

دنیاں ہن پرانی اے، نزام بدلے جانگے۔ اوٹھ دی سواری دے، مقام بدلے جانگے۔ امیر تے غریب دے، نام بدلے جانگے۔ آقا بدلے جانگے، غلام بدلے جانگے۔ سلطانی بدلی جائیگ

ایتھے انقلاب آویگا ضرور ایتھے انقلاب آویگا ضرور ساڈے ہتھاں دیاں ریکھاں پیراں نال میٹن والیو ۔ او مخملاں تے ریشماں دے وچ لیٹن والیو ۔ او دو دو ہتھیں دولتاں ن