شعرکدہ

مینوں دسّ اوئے ربا میریا، میں ڈبدا ڈبدا جاں ۔ میں اوتھے ڈھونڈاں پیار نوں، جتھے پتراں کھانی ماں ۔ جتھے سہمیاں رہن جوانیاں، تے پٹدا روے نیاں ۔ جتھے قیدی ہوئیا

ہنجھو رات دے تپکے تریل دے نے، ہنجھو ہنجھوآں تے سٹدے گزر چلے ۔ زندگی کی اے نیناں پیاسیاں دی، روندے آئے ساں پٹدے گزر چلے ۔ خون جگر دا تلی 'تے رکھ کے تے،

دلا بڑا توں چنگا ایں پھیر کی اے ایتھے لوک عظمہ کے ویکھدے نے جھک کے ملن والے کدے ویکھیا ای سبھ کجھ اکھ چرا کے ویکھدے نے دیدے قدرت دے پھلاں دی آبرو نوں کنڈیا

اس دکھی حیاتی دے پینڈیاں وچ کدی راہ پے گئے کدی بھلدے رہے اک دیوا امید دا بلدا رہا لکھ جھکھڑ ہنیریاں دے جھلدے رہے پتجھڑ دے جھڑے ہوئے پتیاں وانگ اسیں تیرے جہ

آہمو ساہمنے دو دو ہونگیاں، جیکر حشر دہاڑے حساب ہویا ۔ کہندے زندگی ربّ دی کرم بخشش، میرے واسطے ایہو عذابِ ہویا ۔ اوہدے وچ کی لہو ہے پین جوگا، جیہدا بھجّ کے

ایہہ دنیاں رڑھدی جاندی اے، کتے بیڑا بنے لا ربا ۔ ایہہ راہی راہوں گھسے نے، آئے بلدی دے وچ بتھے نے ۔ ایہہ بندے تیرے ہی بندے نے، توں کجھ نہ کجھ سمجھا ربا ۔ ایہ

ایہہ دنیا مثل سراں دی اے ایتھے مسافراں بیٹھ، کھلو جانا  وارو واری اے ساریاں کوچ کرنا آئی وار نہ کسے اٹکو جانا  میرے وینہدیاں وینہدیاں کئی ہو گئے تے میں کئی

استاد دامن کی شاندار شاعری استاد دامن کی پنجابی شاعری کا سب سے بڑا کلشن 1. کھوتی بوہڑ ہیٹھاں> 2. لیاقت علی توں نون تک پہنچ گئے نیں 3. برسی 4. منشور 5. ٹیک

چاؤو جے سرداری رکھنا  فیر نہ سوچ بازاری رکھنا  دلیجاں وچ نہ بوہے کڈنا  چھت ولوں نہ باری رکھنا  میں بندے نوں لے بہندی اے  اس لیے میں نو ۔اری رکھنا  جے نقصان

ایہہ نئیں کہ میں ہر نئیں سکدا ہر سکناں واں سو واری میں ہریا وی آں پر میں اوہ ساں جنہوں رب دی ذات دے مگروں مان سی اپنی ہمت دا ہمت جذبے اپنی تھاویں جتن دی میں

میں تیری تصویر پاڑ دیواں کسے نوں کیہ اے غزل دا مطلع وگاڑ دیواں کسے نوں کیہ اے میں دل دے کمرے چ روپ ہرنی نوں کُھلّھا چھڈاں تے باہر رِیجھاں نوں تاڑ دیواں ک

اکھ کھولی تے دُکھاں دے جال ویکھے اُتوں ہنڈدے جِندڑی نال ویکھے اِک دِن سی ہجر دا سال ورگا اسیں دن نہیں سالاں دے سال ویکھے تُوں کیڑے دے رزق دی سوچ ربّا اسیں

یقین جانو اوہ گل جدوں میرے نال کردااے کمال کردااے اوہ اپنے بارے میرے تے اوہ، اوہ سوال کردااے کمال کردااے خدا گواہ اے جدوں اوہ ہرنی دی ٹور ٹردااے کلیجا پ

سُکی گِلی ، گِلی سُکی ہووے گی ہُن ایہ بولی اُکی مُکی ہووے گی جے ایہ سُرخی چونے کتھے والی نہیں فیر ایہ تُھک مزدور نے تُھکی ہووے گی میرے توں ہُن ویلا ڈردا پ

دل روندا تے کرلاندا اے کتے دور سمندروں پار کوئی جدوں گیت ہجر دے چھو ہندا اے دل روندا اے دل روندا تے کرلاندا اے سکھ نفل نمازاں، منتاں سو ترے ملن نوں ہاڑے پان

حالی مر کے کیہ کرنا ایں کڑمی بھوئیں دی جھولی دے وچ قبراں جوگی جاء ای کوئی نہیں حالی مرن دا بھاء ای کوئی نہیں اَجے تاں بھوئیں دی شہہ رگ وِچوں ساہنواں دی رَت

‏ﺍﻭ ﻭﯼ ﺧﻮﺏ ﺩﯾﮩﺎﮌﮮ ﺳﻦ ﺑُﮭﮏ ﻟﮕﺪﯼ ﺳﯽ، ﻣﻨﮓ ﻟﯿﻨﺪﮮ ﺳﺎﮞ ﻣﻞ ﺟﺎﻧﺪﺍ ﺳﯽ، ﮐﮭﺎ ﻟﯿﻨﺪﮮ ﺳﺎﮞ ﻧﺌﯿﮟ ﺳﯽ ﻣﻠﺪﺍ، ﺗﮯ ﺭﻭ ﭘﯿﻨﺪﮮ ﺳﺎﮞ ﺍﮮ ﻭﯼ ﺧﻮﺏ ﺩﯾﮩﺎﮌﮮ ﻧﯿﮟ ﺑُﮭﮏ ﻟﮕﺪﯼ ﺍﮮ ﻣﻨﮓ ﻧﺌﯿﮟ ﺳﮑﺪﮮ ﻣﻠ

سُفنے کولوں ڈر تاں نئیں گئے نِیر اکھاں وچ مَر تاں نئیں گئے ساہواں تَک نبھاون والے جزبے تیرے ٹَھر تاں نئیں گئے تیری جِت ضروری ہے سی ایویں تئیتھوں ہر تاں نئی

ہر اک نے کہا کیُوں تجھے آرام نہ آیا  سُنتے رہے ہم ، لب پہ ترا نام نہ آیا  دیوانے کو تکتی ہیں ترے شہر کی گلیاں  نِکلا ، تو اِدھر لَوٹ کے بدنام نہ آیا  مت

گنگا اے یا مکہ اے  سدھا سدھا دھکا اے  رب نو لھبدے پھردے او  رب کسے سا سکا اے  میرا راشن مہینے دا  تیرا اکو پھکا ار  تیرا دیوا بھج جاندا  میری کھل دا ڈکہ اے