شعرکدہ

چاؤو جے سرداری رکھنا  فیر نہ سوچ بازاری رکھنا  دلیجاں وچ نہ بوہے کڈنا  چھت ولوں نہ باری رکھنا  میں بندے نوں لے بہندی اے  اس لیے میں نو ۔اری رکھنا  جے نقصان

ایہہ نئیں کہ میں ہر نئیں سکدا ہر سکناں واں سو واری میں ہریا وی آں پر میں اوہ ساں جنہوں رب دی ذات دے مگروں مان سی اپنی ہمت دا ہمت جذبے اپنی تھاویں ج;تن دی میں

میں تیری تصویر پاڑ دیواں کسے نوں کیہ اے غزل دا مطلع وگاڑ دیواں کسے نوں کیہ اے میں دل دے کمرے چ روپ ہرنی نوں کُھلّھا چھڈاں تے باہر رِیجھاں نوں تاڑ دیواں ک

اکھ کھولی تے دُکھاں دے جال ویکھے اُتوں ہنڈدے جِندڑی نال ویکھے اِک دِن سی ہجر دا سال ورگا اسیں دن نہیں سالاں دے سال ویکھے تُوں کیڑے دے رزق دی سوچ ربّا اسیں

یقین جانو اوہ گل جدوں میرے نال کردااے کمال کردااے اوہ اپنے بارے میرے تے اوہ، اوہ سوال کردااے کمال کردااے خدا گواہ اے جدوں اوہ ہرنی دی ٹور ٹردااے کلیجا پ

سُکی گِلی ، گِلی سُکی ہووے گی ہُن ایہ بولی اُکی مُکی ہووے گی جے ایہ سُرخی چونے کتھے والی نہیں فیر ایہ تُھک مزدور نے تُھکی ہووے گی میرے توں ہُن ویلا ڈردا پ

دل روندا تے کرلاندا اے کتے دور سمندروں پار کوئی جدوں گیت ہجر دے چھو ہندا اے دل روندا اے دل روندا تے کرلاندا اے سکھ نفل نمازاں، منتاں سو ترے ملن نوں ہاڑے پان

حالی مر کے کیہ کرنا ایں کڑمی بھوئیں دی جھولی دے وچ قبراں جوگی جاء ای کوئی نہیں حالی مرن دا بھاء ای کوئی نہیں اَجے تاں بھوئیں دی شہہ رگ وِچوں ساہنواں دی رَت

‏ﺍﻭ ﻭﯼ ﺧﻮﺏ ﺩﯾﮩﺎﮌﮮ ﺳﻦ ﺑُﮭﮏ ﻟﮕﺪﯼ ﺳﯽ، ﻣﻨﮓ ﻟﯿﻨﺪﮮ ﺳﺎﮞ ﻣﻞ ﺟﺎﻧﺪﺍ ﺳﯽ، ﮐﮭﺎ ﻟﯿﻨﺪﮮ ﺳﺎﮞ ﻧﺌﯿﮟ ﺳﯽ ﻣﻠﺪﺍ، ﺗﮯ ﺭﻭ ﭘﯿﻨﺪﮮ ﺳﺎﮞ ﺍﮮ ﻭﯼ ﺧﻮﺏ ﺩﯾﮩﺎﮌﮮ ﻧﯿﮟ ﺑُﮭﮏ ﻟﮕﺪﯼ ﺍﮮ ﻣﻨﮓ ﻧﺌﯿﮟ ﺳﮑﺪﮮ ﻣﻠ

سُفنے کولوں ڈر تاں نئیں گئے نِیر اکھاں وچ مَر تاں نئیں گئے ساہواں تَک نبھاون والے جزبے تیرے ٹَھر تاں نئیں گئے تیری جِت ضروری ہے سی ایویں تئیتھوں ہر تاں نئی

ہر اک نے کہا کیُوں تجھے آرام نہ آیا  سُنتے رہے ہم ، لب پہ ترا نام نہ آیا  دیوانے کو تکتی ہیں ترے شہر کی گلیاں  نِکلا ، تو اِدھر لَوٹ کے بدنام نہ آیا  مت

گنگا اے یا مکہ اے  سدھا سدھا دھکا اے  رب نو لھبدے پھردے او  رب کسے سا سکا اے  میرا راشن مہینے دا  تیرا اکو پھکا ار  تیرا دیوا بھج جاندا  میری کھل دا ڈکہ اے

‏ٹبہ  ،  ٹویا  ۔  اک  برابر گڈیا ،  بویا ۔  اک  برابر راتی اَکھ تے بدّل برسے رویا ، چویا ۔ اک  برابر قسمےسُن کے نیندر اڈ گئی سُتا ، مویا  ۔  اک  برابر ماڑے

جیوندا ہی نہیں بجیا  جنیڑا مینو ویکھے میں ویہڑے نو ویکھی جاواں  ویہڑا مینو ویکھے سارے شہر دے ٹھڈیاں تے ہاں  راہ دے اک روڑے وانگر  ہورے انہاں ہو جاندا اے  جیڑ

کئی منیا ایتھے ہیراں نوں  کئی منیا پیر فقیراں نو کئی نمرے لگ کے بیٹھ رہے  پا عشق دیاں زنجیراں نوں  ساڈے پاگلپن دی حد ویکھو  ساڈے پاگ پن دی حد ویکھو  اساں دل

جی کردا اے دنیا چھڈ جاں لا کے پھندا سُولی چڑھ جاں یا پھیر زہر دی گولی کھا کے چپ چپیے قبرے پے جاں رون پھیر سارے باجھوں میرے قدر تے جانن باجھوں میرے اِنج تے