شعرکدہ

ایہہ نئیں کہ میں ہر نئیں سکدا ہر سکناں واں سو واری میں ہریا وی آں پر میں اوہ ساں جنہوں رب دی ذات دے مگروں مان سی اپنی ہمت دا ہمت جذبے اپنی تھاویں ج;تن دی میں

دل روندا تے کرلاندا اے کتے دور سمندروں پار کوئی جدوں گیت ہجر دے چھو ہندا اے دل روندا اے دل روندا تے کرلاندا اے سکھ نفل نمازاں، منتاں سو ترے ملن نوں ہاڑے پان

کئی منیا ایتھے ہیراں نوں  کئی منیا پیر فقیراں نو کئی نمرے لگ کے بیٹھ رہے  پا عشق دیاں زنجیراں نوں  ساڈے پاگلپن دی حد ویکھو  ساڈے پاگ پن دی حد ویکھو  اساں دل