شعرکدہ

چاؤو جے سرداری رکھنا  فیر نہ سوچ بازاری رکھنا  دلیجاں وچ نہ بوہے کڈنا  چھت ولوں نہ باری رکھنا  میں بندے نوں لے بہندی اے  اس لیے میں نو ۔اری رکھنا  جے نقصان

میں تیری تصویر پاڑ دیواں کسے نوں کیہ اے غزل دا مطلع وگاڑ دیواں کسے نوں کیہ اے میں دل دے کمرے چ روپ ہرنی نوں کُھلّھا چھڈاں تے باہر رِیجھاں نوں تاڑ دیواں ک

دِن تے گِن میں مر جانا ای تیرے بِن میں مر جانا ای میں گُڈی دے کاغذ ورگا توں کِن مِن میں مر جانا ای جہڑے دِن تُوں کنڈ کرنی اے اوسے دِن میں مر جانا ای میرے قد

اکھ کھولی تے دُکھاں دے جال ویکھے اُتوں ہنڈدے جِندڑی نال ویکھے اِک دِن سی ہجر دا سال ورگا اسیں دن نہیں سالاں دے سال ویکھے تُوں کیڑے دے رزق دی سوچ ربّا اسیں

یقین جانو اوہ گل جدوں میرے نال کردااے کمال کردااے اوہ اپنے بارے میرے تے اوہ، اوہ سوال کردااے کمال کردااے خدا گواہ اے جدوں اوہ ہرنی دی ٹور ٹردااے کلیجا پ

سُکی گِلی ، گِلی سُکی ہووے گی ہُن ایہ بولی اُکی مُکی ہووے گی جے ایہ سُرخی چونے کتھے والی نہیں فیر ایہ تُھک مزدور نے تُھکی ہووے گی میرے توں ہُن ویلا ڈردا پ

‏ٹبہ  ،  ٹویا  ۔  اک  برابر گڈیا ،  بویا ۔  اک  برابر راتی اَکھ تے بدّل برسے رویا ، چویا ۔ اک  برابر قسمےسُن کے نیندر اڈ گئی سُتا ، مویا  ۔  اک  برابر ماڑے

جیوندا ہی نہیں بجیا  جنیڑا مینو ویکھے میں ویہڑے نو ویکھی جاواں  ویہڑا مینو ویکھے سارے شہر دے ٹھڈیاں تے ہاں  راہ دے اک روڑے وانگر  ہورے انہاں ہو جاندا اے  جیڑ