شعرکدہ

اے دلِ ناداں! تو بے وجہ خوش گماں کیوں ہے بہاروں میں وحشتوں کا یہ سماں کیوں ہے کیوں آرزو میں کسی کی پلکیں بچھائے بیٹھا ہے کیوں دھندلکے ہیں پلکوں میں، آنس

غضب کیا جو ترے کہنے پہ اعتبار کیا سحر تلک ترے آنے کا انتظار کیا چراغِ ہجر جلاتے رہے شب بھر تنہا جلتا عشق رہا، ہر تارے نے اقرار کیا ایک سکوت سا بستا تھا م

مینوں دسّ اوئے ربا میریا، میں ڈبدا ڈبدا جاں ۔ میں اوتھے ڈھونڈاں پیار نوں، جتھے پتراں کھانی ماں ۔ جتھے سہمیاں رہن جوانیاں، تے پٹدا روے نیاں ۔ جتھے قیدی ہوئیا

ہنجھو رات دے تپکے تریل دے نے، ہنجھو ہنجھوآں تے سٹدے گزر چلے ۔ زندگی کی اے نیناں پیاسیاں دی، روندے آئے ساں پٹدے گزر چلے ۔ خون جگر دا تلی 'تے رکھ کے تے،

دلا بڑا توں چنگا ایں پھیر کی اے ایتھے لوک عظمہ کے ویکھدے نے جھک کے ملن والے کدے ویکھیا ای سبھ کجھ اکھ چرا کے ویکھدے نے دیدے قدرت دے پھلاں دی آبرو نوں کنڈیا

اس دکھی حیاتی دے پینڈیاں وچ کدی راہ پے گئے کدی بھلدے رہے اک دیوا امید دا بلدا رہا لکھ جھکھڑ ہنیریاں دے جھلدے رہے پتجھڑ دے جھڑے ہوئے پتیاں وانگ اسیں تیرے جہ

آہمو ساہمنے دو دو ہونگیاں، جیکر حشر دہاڑے حساب ہویا ۔ کہندے زندگی ربّ دی کرم بخشش، میرے واسطے ایہو عذابِ ہویا ۔ اوہدے وچ کی لہو ہے پین جوگا، جیہدا بھجّ کے