شعرکدہ

مینوں دسّ اوئے ربا میریا، میں ڈبدا ڈبدا جاں ۔ میں اوتھے ڈھونڈاں پیار نوں، جتھے پتراں کھانی ماں ۔ جتھے سہمیاں رہن جوانیاں، تے پٹدا روے نیاں ۔ جتھے قیدی ہوئیا

ہنجھو رات دے تپکے تریل دے نے، ہنجھو ہنجھوآں تے سٹدے گزر چلے ۔ زندگی کی اے نیناں پیاسیاں دی، روندے آئے ساں پٹدے گزر چلے ۔ خون جگر دا تلی 'تے رکھ کے تے،

دلا بڑا توں چنگا ایں پھیر کی اے ایتھے لوک عظمہ کے ویکھدے نے جھک کے ملن والے کدے ویکھیا ای سبھ کجھ اکھ چرا کے ویکھدے نے دیدے قدرت دے پھلاں دی آبرو نوں کنڈیا

اس دکھی حیاتی دے پینڈیاں وچ کدی راہ پے گئے کدی بھلدے رہے اک دیوا امید دا بلدا رہا لکھ جھکھڑ ہنیریاں دے جھلدے رہے پتجھڑ دے جھڑے ہوئے پتیاں وانگ اسیں تیرے جہ

آہمو ساہمنے دو دو ہونگیاں، جیکر حشر دہاڑے حساب ہویا ۔ کہندے زندگی ربّ دی کرم بخشش، میرے واسطے ایہو عذابِ ہویا ۔ اوہدے وچ کی لہو ہے پین جوگا، جیہدا بھجّ کے

ایہہ دنیاں رڑھدی جاندی اے، کتے بیڑا بنے لا ربا ۔ ایہہ راہی راہوں گھسے نے، آئے بلدی دے وچ بتھے نے ۔ ایہہ بندے تیرے ہی بندے نے، توں کجھ نہ کجھ سمجھا ربا ۔ ایہ

ایہہ دنیا مثل سراں دی اے ایتھے مسافراں بیٹھ، کھلو جانا  وارو واری اے ساریاں کوچ کرنا آئی وار نہ کسے اٹکو جانا  میرے وینہدیاں وینہدیاں کئی ہو گئے تے میں کئی

استاد دامن کی شاندار شاعری استاد دامن کی پنجابی شاعری کا سب سے بڑا کلشن 1. کھوتی بوہڑ ہیٹھاں> 2. لیاقت علی توں نون تک پہنچ گئے نیں 3. برسی 4. منشور 5. ٹیک