شعرکدہ

‏ہم تیرے شہر میں آئے ہیں مسافر کی طرح صرف اک بار ملاقات کا موقع دے دے میری منزل ہے کہاں میرا ٹھکانا ہے کہاں صبح تک تجھ سے بچھڑ کر مجھے جانا ہے کہاں سوچنے

ایہہ نئیں کہ میں ہر نئیں سکدا ہر سکناں واں سو واری میں ہریا وی آں پر میں اوہ ساں جنہوں رب دی ذات دے مگروں مان سی اپنی ہمت دا ہمت جذبے اپنی تھاویں ج;تن دی میں

مرجھا کے کالی جھیل میں گرتے ہوئے بھی دیکھ سورج ہوں میرا رنگ مگر دن ڈھلے بھی دیکھ کاغذ کی کترنوں کو بھی کہتے ہیں لوگ پھول رنگوں کا اعتبار ہی کیا سونگھ کے

میں تیری تصویر پاڑ دیواں کسے نوں کیہ اے غزل دا مطلع وگاڑ دیواں کسے نوں کیہ اے میں دل دے کمرے چ روپ ہرنی نوں کُھلّھا چھڈاں تے باہر رِیجھاں نوں تاڑ دیواں ک

دِن تے گِن میں مر جانا ای تیرے بِن میں مر جانا ای میں گُڈی دے کاغذ ورگا توں کِن مِن میں مر جانا ای جہڑے دِن تُوں کنڈ کرنی اے اوسے دِن میں مر جانا ای میرے قد

اکھ کھولی تے دُکھاں دے جال ویکھے اُتوں ہنڈدے جِندڑی نال ویکھے اِک دِن سی ہجر دا سال ورگا اسیں دن نہیں سالاں دے سال ویکھے تُوں کیڑے دے رزق دی سوچ ربّا اسیں

یقین جانو اوہ گل جدوں میرے نال کردااے کمال کردااے اوہ اپنے بارے میرے تے اوہ، اوہ سوال کردااے کمال کردااے خدا گواہ اے جدوں اوہ ہرنی دی ٹور ٹردااے کلیجا پ